یک روزهایی در زندگی هست که حالت به هم می‌خورد از هر چیزی که هست. این حالت به هم می‌خورد هم بدجور تکراری است. هیچ تعبیر و کلمه و ترکیبِ به درد بخور دیگری هم نخواهی یافت برای همین. از این روزها فرضش کن که دوست داری یک خیابان بلند پیدا کنی و از بالا به پایین پیاده بیایی‌اش و تمامِ غم و غصه‌هایِ دنیا را بگیری سرِ دلت و غصه بخوری. از این روزها که همراه داشتن فلان آهنگِ فلان گروه مزخرف هم می‌شود برایت یک جور تسکین. یک جور فرار از بی‌خودی فکر کردن و فرار از آن همه غم و غصه که گفتم.
از این روزهایِ مزخرفِ وسطِ هفته که دوست داری هر کاری داری ول کنی و بگویی گور پدر همه‌تان. از این روزها که دوست داری بقیه را آزار بدهی برایِ آن صورتِ دیگرشان که هر کدام برایِ پنهان کردنش، رفتارِ احمقانه‌ای را تقلید می‌کند. برایِ همین صورتِ احمقانه‌ات که پنهان کرده‌ای پشتِ یک رفتارِ احمقانه. که خودت هم می‌دانی تو هم این کار را می‌کنی که دوام بیاوری. که دوام آوردن، ارزشش شده بیش‌تر از چطور دوام آوردن و حالت از این بد می‌شود. از این همه امیدِ مزخرفِ توخالی... هوم... حتمن دلت می‌خواهد چیزی بگویی برایِ امید و خوبیِ امید داشتن و این حرف‌ها. بگذار بگویم این حقِ ناامید شدنم است. می‌خواهم مصرفش کنم.. از شرِ امیدهایِ بی‌هوده شاید راحت شوم. نمی‌شود! خودم خوب می‌دانم که نمی‌شود. شاید احمقم و شاید امید یک ساز و کار دفاعی است برایِ این‌که فردا خوب باشم و لبخندِ هرروزی‌ام را تحویل بدهم که خوبم!
از این روزها که به بهانه‌ی مسخره‌ی جمعه بودن هم نمی‌شود فهمیدشان که جمعه هم نیستند. یک روزهایی وسطِ هفته که ... هوم... شاید به خاطرِ این بی‌رنگ شدنِ روزهایم است که...
این‌که نمی‌شود این روزها (که شاید هیچ وقت) برداشت به یکی زنگ زد که فلانی من امروز دلم گرفته، بیا یه کم با من حرف بزن. بس‌که به طرزِ مسخره‌ای ادایِ این آدم‌ها را در‌آورده‌ای که همیشه حاضرند گوش کنند به بی‌حوصلگی آدم‌ها. و به این فکر کنی که از این بازیِ خودت، صورتِ مجازی خودت هم خسته شده‌ای و دیگر مدت‌هاست که ننشسته‌ای به درد دلِ یکی گوش بدهی. بس‌که این گوش دادن‌ها هم به نظرِ خودت حال به هم زن آمده لابد. بس که...
بس‌که این طور وقت‌ها هیچ کلمه‌ای پیدا نمی‌شود/ نمی‌کنی برایِ بیرون ریختنِ این چیزهایِ حال به هم زن.
بس‌که نمی‌توانی موقعِ نوشتنِ این چرندیات، فکرِ این را از سرت بیرون کنی که فلانی این‌ها را خواهد خواند و این خودش نمی‌گذارد که راحت باشی وقتِ نوشتن. راحت؟ نمی‌دانم. این کلمه‌اش نیست. هر چه باشد، این نیست حتمن.
از این روزها که به خودت می‌آیی و فکر می‌کنی به این‌که داری به دوست‌داشتن‌هایت فکر می‌کنی و اندازه می‌گیری آزاردگیِ هر کدام را و آخرش فکر می‌کنی هر بار بیش‌تر لذت برده‌ای لابد. می‌بینی رابطه هم یک چیزِ دو نفره‌ی محض نیست، بس‌که این آدم و آن مشکلِ کوچکِ شخصی، بس‌که برداشت‌هایِ جامعه از رابطه، بس‌که نگاه‌هایِ قضاوت‌گر تاثیرگذارند ناخود‌آگاه. بس‌که هوسِ سیگار می‌کنی و نمی‌توانی که بکشی که لابد در یک جایِ مزخرفِ سیگار کشیدن در اماکن عمومی ممنوع هستی که...
بس‌که نمی‌توانی جمله‌هایت را تمام کنی یا این خط را به آن خط بدوزی.
بس‌که خالی هستی.
بس‌که نیاز داری به آدم‌ها و آن‌ها از تو دورند الآن. بس‌که در عینِ حال آرزویِ یک اتاقِ خالیِ ساکت را داری که با خیالِ راحت یک دلِ سیر گریه کنی بابتِ هیچ چیز. بس‌که گریه دلت می‌خواهد و می‌بینی که برایِ گریه‌کردن زحمتِ بیش‌تری باید بکشی تا برایِ خندیدن. بس‌که می‌دانی چقدر نقش بازی می‌کنی هر روز برایِ خودت. بس‌که آرزو می‌کنی بتوانی یک روزی یک دیوار دیگر را هم براداری از پیشِ خودت. بس‌که یک بوسه دلت می‌خواهد.
و بس‌که دوست‌داشتنت هوار می‌شود سرت و نمی‌دانی این دوست‌داشتن است که احساسش می‌کنی یا یک جور دل‌زدگی از خودت وقتی فقط خودتی؟ که همه‌اش می‌خواهی خودت نباشی. بس‌که وقتی هستی، جورِ دیگری‌ام لابد. می‌دانی که معنایِ حرفم را؟
بس‌که به بودن نیاز داری این روزها.

این را که می‌خواهم بگویم می‌دانم که برای همه این‌طور نیست. می‌دانم.
کوچک‌تر که هستیم، خوبیم. در ذهن خودمان خوبیم. بزرگیم یا آدم بزرگی خواهیم شد. نویسنده‌ای، دانشمندی چیزی. آدم کاملی خواهیم بود. به‌ترین چیزها را خواهیم نوشت و کامل‌ترین برداشت را از هر چیزی داریم. مثل چی؟ می‌خواهم کمی هم از دوست داشتن بگویم. به‌ترین و درست‌ترین برداشت را از دوست داشتن داریم. لابد هم مشکلی نخواهد بود در این دوست داشتنمان. بار اول که باشد، هیچ تجربه‌ی آزارنده‌ی قبلی‌ای سایه نمی‌اندازد روی لحظه‌های‌مان. شاید این است که بار اول همیشه یک جور دیگر است. شاید داستان همان سیب است.
دماغ‌های‌مان بالاست و از آن‌ بالا بقیه را می‌بینیم. همیشه هر کسی اشکالی دارد و درست‌ترین عقیده مال خودمان است. هوم...
بزرگ‌تر که می‌شویم، اولین اشتباه‌مان را که می‌بینیم، آرزوهای‌مان را دورتر که می‌بینیم،خودمان را یک جایی هم‌ردیف بقیه که می‌بینیم،‌ دوست داشتنمان یک طوری‌اش که می‌شود، می‌بینیم که نه، هیچ چیز آنی نبوده که فکر می‌کردیم بوده. هر چیزی انگار ناخالصی داشته. هر کسی انگار اشتباهی داشته، هر آرزویی انگار، راهِ سختِ رسیدن داشته، هر لذتی انگار، دردی هم داشته، هر خاطره‌ای انگار، خاطره‌ی خوش نبوده، هر شناختنی انگار، ناشناخته‌ای هم داشته، هر دوست داشتنی انگار، دوست نداشتنی داشته... این‌جاست که قدمِ بعدی هم لرزان شده. اسمش را بگذار محافظه‌کاری. دیگر خبری از آن اطمینان به پیروزی نیست. دیگر احتمال شکست، نه یک ترکیب برایِ متعادل کردن منطقِ بازی، که تجربه‌ای ملموس شده. حالا هر کدام از آن بالایی‌ها، می‌تواند به راحتی شکست بخورد. زودتر از آن‌که فکرش را بکنی. انگار هنوز "احتمال شکست" را بلد نباشی که محاسبه کنی. این‌جاست که باید تصمیم بگیری: همیشه مشغول محاسبه‌ی احتمال شکست باشی یا قبولش کنی و بازی را ادامه دهی؟